Toneelkring Alveringem - Voor Outer en Heerd

"De laatste bieten" heeft echt niets te maken met het sluiten van de Veurnse suikerfabriek, maar met een eerder vergaan gegeven, de Vlamingen die naar bieten gingen in het "Fransche".

Wanneer bij wijze van spreken "het doek opengaat" zijn we een week of zes voor Sint-Maarten (11 november) , dus eind september van het jaar 1969.  We bevinden ons in de "barakke" van de bietenmannen op het hof van monsieur Boulanger in de Fransche Marne.

De bietenmannen komen aan om 's anderendaags aan de campagne te beginnen.  Misschien wel hun laatste campagne. Ze voelen het en alles wijst erop....

Het zijn ook de laatste bietenmannen.  Zij die het tot het laatste uitgehouden hebben, want het zit hen in het bloed en ze zijn er "preus" op.  De meeste bietenmannen zijn reeds vroeger gestopt.
Met hoeveel (Vlamingen) zijn ze nog ?
Je mag natuurlijk die Spanjaarden, die "chokoladeventen", die macaroni's, niet meerekenen.

Waarom doen zijn het ?

In de eerste plaats voor het geld, wegens de werkloosheid en armoede in eigen streek.  En dat er geld kan verdiend worden, weten ze.  En dat ze daarvoor naar het buitenland moeten waar ze de taal niet verstaan, geeft niet.
En dat ze er praktisch dag en nacht voor moeten "klauwieren" in weer en in wind, nemen ze er maar bij.  Maar hun hart blijft in de "Vlaanders".  Daar is hun "thuus".  Hun mond loopt over van wat hen bezighoudt.

Maar een Vlaming zou geen Vlaming zijn als hij niet eens zou zorgen voor een verzetje.  Enerzijds zijn ze harde werkers en anderzijds "harde" uitgaanders.

Na de pauze zien we hen "aan het werk" in het "bureau du tabac" waar ze mekaar weer geen duimbreed toegeven, net zoals in het stekken en trekken van de bieten :  om het rapst en om het meest.
En een "vin rouge" of een Pernod zijn het enige wat ze hebben.

Wanneer we terug in de "barakke" zitten, is het de laatste dag van de laatste campagne.  Maandag 10 november 1969.
Nadat ze op zondag nog eens goed doorzakten (sommigen toch) is het tijd om naar huis te gaan.
De centen (francs nouveaux) komen eraan.  Dan blijft alleen nog afscheid nemen...